Richie & Kia verlaten het nest: hoe het begon

Oh jongens, dit is zo spannend: we gaan samenwonen! Allebei nog van thuiswonend, op naar een nieuwe plek. Na veel wikken en wegen waar we wilden gaan zoeken, hebben we uiteindelijk ons toekomstige stekje gevonden. En omdat er maar een beperkt aantal hersencellen zijn om alles te onthouden, schrijf ik alles gewoon op. Kunnen we later weer even terug lezen en genieten hoe alles begon, right?

Een paar maanden terug begon het vreselijk te kriebelen om te gaan samenwonen. Ieder weekend op en neer rijden is op zich prima te doen (hallo, 120 km!), maar soms is het gewoon stom. Stom om elkaar doordeweeks te missen, stom om niet even snel langs te kunnen gaan voor een knuffel en stom dat er zoveel snelweg tussen ligt (weet je wel hoe saai 120 km snelweg eruit ziet?). Stiekem begonnen we al een beetje rond te neuzen op Funda naar huurhuizen, want één ding wisten we zeker: eerst huren. Allebei willen we onze baan aanhouden, dus dat zou het probleem niet zijn met contracten, maar kopen is écht nog een stapje te ver. Straks willen we toch ergens anders gaan settelen, en dan? Of als we ineens toch groter willen gaan, wat dan? Dan moet je een heel verkoop proces in en daar hebben we net eventjes nog geen zin in.

Dus huurhuizen kijken ging het worden. Ondanks dat het aanbod redelijk was, viel het toch wel een beetje tegen. Wat zijn huizen duur! Voor sociale huurwoning komen we niet in aanmerking, dus daar hoefden we niet eens tussen te kijken. Het bleef een tijdje nog bij rustig aan rond kijken, terwijl we de familie op de hoogte stelden. Het besef kwam steeds dichterbij: we gaan dit echt doen, we gaan echt zoeken naar een plekje voor ons samen. Plots kwam het besluit van mijn vriend om toch meer in ‘mijn’ regio te gaan zoeken. Waar mijn eerste gedachte ‘no way José’ was, bleek het na alles op een rijtje toch de betere keuze te zijn. De negatieve gedachten en gevoelens ‘dat ik hem wegpluk bij zijn familie’ zijn er overigens nog steeds, maar als we ieder weekend 120 km op en neer reden om elkaar te zien, kunnen we dat nog steeds doen om zijn familie te bezoeken.

Onze Funda zoektocht werd aangepast en ineens viel ons oog op een leuk appartementje. Een beetje dromerig hadden we al wat ideetjes over de inrichting, maar beleven realistisch dat het niet het eerste beste appartement moest worden. Serieus blijven kijken, eisen blijven stellen aan de woning en vooral niet gehaast te werk gaan. Toch bleven we steeds terug kijken naar het appartement en besloten we gewoon de stoute schoenen aan te trekken: reageren voor een bezichtiging. Dit was eind januari. Begin februari stond de bezichtiging gepland. In het complex waren 3 appartementen beschikbaar, welke we tegelijk konden bezichtigen.

En toen ging het snel. Op vrijdag was de bezichtiging. Op zondag hadden we ons besluit gemaakt en op maandag hebben we officieel onze interesse geuit naar de makelaar. Diezelfde avond hebben we nog onze gegevens (identiteitsbewijzen, loonstroken) naar de makelaar gestuurd voor goedkeuring door de verhuurder, ’s woensdags kregen we officieel bericht dat het was goedgekeurd. Even een reality-check: dat was vorige week! Hallo jongens, we hebben gewoon de contracten gekregen en de sleuteloverdracht staat gepland voor 3 maart. AAAAAAH! Doei 120 km!

We zijn er zo klaar voor en zo benieuwd hoe het allemaal gaat lopen. De eerste inkopen zijn al gedaan (lekker kneuterig: handdoeken van de Hema!) en de gezamenlijke rekening is al aangevraagd. We gaan echt samenwonen!

Liefs!

Advertenties

2 gedachtes over “Richie & Kia verlaten het nest: hoe het begon

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s