Waarom ik steeds stop met hardlopen (en waarom ik eigenlijk gewoon door zou moeten gaan)

DeathtoStock_SWEAT-10Iedereen heeft wel van die momenten denk ik: ‘nu ga ik écht sporten!’ en er vervolgens weer mee kappen binnen no-time. Dat overkomt mij dus regelmatig. Dan zit ik even niet zo lekker in mijn vel, ga ik emotie-eten, baal ik van het nummer op de weegschaal, wil ik eigenlijk nog meer emotie-eten maar bedenk me dan ook wel dat dat nummer alleen maar omhoog gaat, en ga ik ineens mega fanatiek sporten. Twee tot drie keer die week loop ik hard, daarna verdwijnt die motivatie ineens weer als sneeuw voor de zon. Om het nu eens een keer goed aan te gaan pakken (denk ik), zet ik eens al mijn excuses op een rijtje waarom ik steeds stop met hardlopen.

‘Het is geen lekker weer’

En onder geen lekker weer valt dan alles van een kleine regendruppel tot aan een storm, en soms is geen lekker weer zelfs dat het te warm is. Oplossing: beter plannen of gewoon gaan met die banaan! Als het te warm is, zou ik makkelijk ’s ochtends kunnen gaan voor de hitte toeslaat (dat is de afgelopen dagen natuurlijk wel even zeer extreem geweest, maar dan zie je maar weer: een excuus voor een excuus, haha!) En tegenwoordig is het met buienradar heel makkelijk om te kijken wanneer het precies regent, en kun je zo dus mooi plannen om net voor of na die ene regenbui te gaan. Als ik weet dat het overmorgen gaat stormen, dan moet ik gewoon morgen gaan.

‘Maar ik heb het zo druk’

Druk is eigenlijk altijd relatief. Ik werk sowieso maar ongeveer 20 uur per week (wel bewust), wat is verdeeld over 4 dagdelen. Dat betekent dus dat ik nogal wat dagdelen overhoud in de week, waarin ik prima een halfuurtje kan uittrekken om een rondje te lopen. Zeker nu ik uit huis ben, gebruik ik dit smoesje alleen maar makkelijker. De was moet nog, ik moet nog poetsen, er ligt zo’n berg strijkwas, er moet nog een boodschap gedaan worden, ga zo maar door. Voordeel is dan wel weer: die huishoudelijke taakjes worden wel meteen gedaan! Met een kwestie van gewoon letterlijk inplannen om te gaan lopen, krijg ik die excuus misschien in een hoekje gedrukt.

‘Ik weet niet wat voor route ik kan lopen’

Eentje die de laatste tijd veel voorbij komt. Normaal gesproken had ik mijn vaste rondje, en als ik wilde verlengen wist ik precies alle straatjes in mijn geboorteplaats te vinden. Nu we zijn verhuisd, weet ik alleen wat grote wegen in ons dorp en een heel klein beetje de kleinere straatjes in onze wijk. Terwijl ik dit typ, weet ik hoe belachelijk dit wel niet klinkt. Het zou juist dé motivatie kunnen zijn om te gaan hardlopen en tegelijkertijd de wijk te leren kennen. Tja, schijnbaar denkt mijn brein daar toch iets anders over.

En nu?

Ga ik het toch maar weer proberen. En ik zou mezelf niet zijn als ik het niet zou uitstellen: laten we voor morgen gaan. Vandaag wordt het nog hartstikke heet en raden ze af om lichamelijke inspanning te leveren als het niet nodig is. Dat laat deze luiaard zich geen twee keer zeggen, uitstellen die hap! Nee, even zonder grapjes, vrijdagochtend ga ik echt proberen te gaan. Echt dit keer.

Dat hoop ik dan tenminste.

Kopfoto is afkomstig van Death to Stock
Advertenties

2 gedachtes over “Waarom ik steeds stop met hardlopen (en waarom ik eigenlijk gewoon door zou moeten gaan)

  1. Oh, herkenbaar. Ik kan het hardlopen ook nooit doorzetten. Iedere keer weet ik wel een excuus te vinden om het niet te doen. Zodoende sport ik al bijna een jaar niet meer. Oeps. Mijn grootste excuus is toch wel dat ik geen tijd heb. Maar wat is een halfuurtje nu?

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s