Monkey See, Monkey Write is nu Braids and Books!

Nog maar net aan het bloggen en nu al een naamsverandering. Ik weet het, het is een beetje bizar, maar het is (hopelijk) maar de enige keer dat de naam veranderd. Het zit namelijk zo: ik begon ineens toch wel te neigen naar een eigen domein. WordPress.com werkt erg prettig, maar ik kon nog net niet genoeg zelf doen, het had net iets te veel beperkingen. Toen ik van mijn vriend hoorde dat een eigen domein helemaal niet moeilijk te realiseren is, begon het wel heel erg te kriebelen. WordPress kon ik hierop gewoon installeren (de .org versie dan, welteverstaan), dus het programma kende ik al een beetje.

Het enige wat nog knaagde, was de naam. Deze was eigenlijk te lang om in te typen, te lang om uit te spreken en voelde, ondanks dat ik hem nog steeds erg leuk vond, ook niet helemaal ‘ik’. Lang verhaal kort: het werd dus Braids and Books en ik ben er ontzettend blij mee. Wat betreft inhoud verandert er natuurlijk weinig, de oude posts zijn allemaal overgezet (met de meeste reacties) en ook op Bloglovin’ heb ik alles om kunnen zetten. Yay new blog!

Braids and Books vind je hier.

Waarom ik steeds stop met hardlopen (en waarom ik eigenlijk gewoon door zou moeten gaan)

DeathtoStock_SWEAT-10Iedereen heeft wel van die momenten denk ik: ‘nu ga ik écht sporten!’ en er vervolgens weer mee kappen binnen no-time. Dat overkomt mij dus regelmatig. Dan zit ik even niet zo lekker in mijn vel, ga ik emotie-eten, baal ik van het nummer op de weegschaal, wil ik eigenlijk nog meer emotie-eten maar bedenk me dan ook wel dat dat nummer alleen maar omhoog gaat, en ga ik ineens mega fanatiek sporten. Twee tot drie keer die week loop ik hard, daarna verdwijnt die motivatie ineens weer als sneeuw voor de zon. Om het nu eens een keer goed aan te gaan pakken (denk ik), zet ik eens al mijn excuses op een rijtje waarom ik steeds stop met hardlopen.

‘Het is geen lekker weer’

En onder geen lekker weer valt dan alles van een kleine regendruppel tot aan een storm, en soms is geen lekker weer zelfs dat het te warm is. Oplossing: beter plannen of gewoon gaan met die banaan! Als het te warm is, zou ik makkelijk ’s ochtends kunnen gaan voor de hitte toeslaat (dat is de afgelopen dagen natuurlijk wel even zeer extreem geweest, maar dan zie je maar weer: een excuus voor een excuus, haha!) En tegenwoordig is het met buienradar heel makkelijk om te kijken wanneer het precies regent, en kun je zo dus mooi plannen om net voor of na die ene regenbui te gaan. Als ik weet dat het overmorgen gaat stormen, dan moet ik gewoon morgen gaan.

‘Maar ik heb het zo druk’

Druk is eigenlijk altijd relatief. Ik werk sowieso maar ongeveer 20 uur per week (wel bewust), wat is verdeeld over 4 dagdelen. Dat betekent dus dat ik nogal wat dagdelen overhoud in de week, waarin ik prima een halfuurtje kan uittrekken om een rondje te lopen. Zeker nu ik uit huis ben, gebruik ik dit smoesje alleen maar makkelijker. De was moet nog, ik moet nog poetsen, er ligt zo’n berg strijkwas, er moet nog een boodschap gedaan worden, ga zo maar door. Voordeel is dan wel weer: die huishoudelijke taakjes worden wel meteen gedaan! Met een kwestie van gewoon letterlijk inplannen om te gaan lopen, krijg ik die excuus misschien in een hoekje gedrukt.

‘Ik weet niet wat voor route ik kan lopen’

Eentje die de laatste tijd veel voorbij komt. Normaal gesproken had ik mijn vaste rondje, en als ik wilde verlengen wist ik precies alle straatjes in mijn geboorteplaats te vinden. Nu we zijn verhuisd, weet ik alleen wat grote wegen in ons dorp en een heel klein beetje de kleinere straatjes in onze wijk. Terwijl ik dit typ, weet ik hoe belachelijk dit wel niet klinkt. Het zou juist dé motivatie kunnen zijn om te gaan hardlopen en tegelijkertijd de wijk te leren kennen. Tja, schijnbaar denkt mijn brein daar toch iets anders over.

En nu?

Ga ik het toch maar weer proberen. En ik zou mezelf niet zijn als ik het niet zou uitstellen: laten we voor morgen gaan. Vandaag wordt het nog hartstikke heet en raden ze af om lichamelijke inspanning te leveren als het niet nodig is. Dat laat deze luiaard zich geen twee keer zeggen, uitstellen die hap! Nee, even zonder grapjes, vrijdagochtend ga ik echt proberen te gaan. Echt dit keer.

Dat hoop ik dan tenminste.

Kopfoto is afkomstig van Death to Stock

Sokken op zondag #2


Hey hoi! Het is weer zondag, en vandaag zijn het sloffen op de luie zondagochtend geworden. Helaas niet zo leuk als de teckelsokken van de vorige keer, maar het mag vandaag. Het is gisteravond laat geworden en we hebben een lekkere luier ochtend.

De reden dat het gisteravond zo laat is geworden heeft wel een leuke reden: we waren met vrienden naar Groots met een zachte G! Onze vrienden zijn vorig jaar op 10 juni getrouwd en vonden het leuk om met de vrienden die mee wilden dit vieren door naar Guus Meeuwis te gaan. Wat een feest was het! In het begin was het heel even een beetje in de sfeer komen, omdat wij de nummers niet allemaal kenden (de bruid was de enige van de groep van 9), maar toen de bekendere numners kwamen zat de sfeer er goed in. 


Het was ook meteen de eerste keer dat ik mijn oordoppen tegen de muziek kon testen. Ik had ze al ruim een half jaar geleden gekocht toen ik naar een ander concert ging, maar ben ze toen vergeten mee te nemen… Dus, ja. Nu mochten ze dit keer dus mee! Ik heb niet direct altijd last van oorsuizen na een concert, maar mijn gehoor klinkt altijd wel ietsje doffer als ik naar bed ga die avond lijkt het. En op je gehoor moet je zuinig zijn, dus besloot ik ze aan te schaffen. In het begin had ik ze er veel te ver ingestopt, want ze zaten super ongemakkelijk, maar op de eind van de avond geen last van mijn gehoor en merkte ik nog amper dat ik ze in had, yes!

Vandaag gaan we er niet op uit om te gaan wandelen, maar vorige week zondag zijn we wel de duinen in geweest. We zouden de hond van mijn moeder, Bucky, uitlaten en bedachten toen dat we net zo goed zelf ook een flinke wandeling konden doen. We kozen een mooie route uit en gingen op pad. Het begin was al wat los zand, maar we waren blij toen dat overging in gewone bospaden. Dachten we. Moesten we op het einde toch nog een stuk zandvlakte oversteken. Arme Bucky, het beestje heeft maar zo’n korte pootjes. Hij was bekaf en lag in de auto terug naar huis meteen te slapen.


Hebben jullie trouwens afgelopen zondag ook naar One Love Manchester gekeken? Wij schakelden pas wat later in door onze wandeling, maar ik vond het erg indrukwekkend. En wat een powervrouw is Ariana, zeg! Ik kwam erachter dat ze jonger is dan ik, en op de een of andere manier vind ik dat altijd dan nog net iets indrukwekkender als iemand zoiets op poten zet. Slaat nergens op, het is altijd knap, maar toch. 23 en dan al zo’n impact op de wereld, petje af. Vooral bij het opvoeren van haar eigen nummer One Last Time, had ik enorm veel respect voor haar.

Fijne zondag!

Richie & Kia verlaten het nest: we wonen twee maanden samen!

NB LBVandaag is het precies twee maanden geleden dat we voor het ‘echie’ ons appartement betrokken. Voor het eerst echt slapen in ons eigen bed. Voor het eerst wakker worden in ons eigen plekje. En officieel ingeschreven staan op ons nieuwe adres. Er is inmiddels zoveel gebeurd en zoveel veranderd, het voelt al veel langer dan twee maanden. Toen we op zondag 9 april ons appartement binnenstapten, gaf het een heel gek gevoel dat dit nu echt onze woning zou zijn. Het was nog onwerkelijk, vreemd dat we hier iedere dag thuis zouden gaan komen. Dat we hier onze wasjes zouden gaan draaien, de boodschappen naartoe zouden brengen en ’s avonds op de bank zouden neerploffen.

Het voelde nog heel kaal en onhandig: we hadden een eettafel, maar zaten eraan in tuinstoeltjes van mijn moeder. De TV werkte, maar met een half loshangende coax-kabel die ruisend beeld gaf. We moesten nog twee weken wachten op onze internet en TV aansluiting, en hadden dus ook nog geen wifi thuis (jongens wat gaan je MB’s er dan hard doorheen zeg!). We besloten om chili con carne te koken en haalden dit al een paar dagen van te voren in huis, maar vroegen ons die dag bij mijn moeder op de bank af of de blikken lipjes hadden om de blikken open te maken en moesten haar blikopener dus even lenen. (Lesje geleerd: de meeste kleine en middelgrote blikken hebben dus wel zo’n lipje!)

Stukje bij beetje kwam alles steeds meer in huis: we hadden een lijstje op de bar liggen waar we alle missende items opschreven en probeerden die in het weekend zoveel mogelijk aan te schaffen. Langzaam maar zeker kwam er steeds meer gemak: een lamp in de woonkamer, een badkamerkastje voor onder de wastafel, prullenbakjes, noem maar op. We zijn nog steeds bezig hoor, zo hangen er pas sinds afgelopen weekend gordijnen, hebben we pas twee weken nachtkastjes (een drama als je een hoog bed hebt zonder nachtkastjes kan ik je wel vertellen!) en begint ons balkonnetje er iedere week een beetje vrolijker uit te zien door de plantjes die we hebben aangeschaft. En de hobbykamer staat ook nog steeds vol met dozen die nog moeten worden uitgezocht.

Dan nog even over het samenwonen zelf: wat een feest, jongens! Echt, we vinden het zo fijn om een plekje samen te hebben. Na bijna anderhalf jaar elkaar alleen in de weekenden maar te kunnen zien (want 120 km is best ver voor even op en neer), is het zo ontzettend fijn om gewoon dagelijks samen te zijn. Dat heeft als keerzijde wel dat dat echt vet wennen is in het begin: het steeds samen zijn. Normaal gesproken gingen we altijd dingen doen: eventjes ergens lunchen, samen naar de stad, samen weg om te wandelen, maar ook gewoon soms even samen TV kijken. Nu ben je ook je eigen ding aan het doen, terwijl je samen bent. In het begin was het vreselijk onwennig en vroegen we elkaar steeds ‘Hey, vind je het goed als ik even ga lezen?’ en ‘Joh, ik heb zin om te gamen, vind je dat heel erg?’. Zo bizar, maar alleen maar heel natuurlijk om zoiets te moeten kunnen doen. Het ‘samen je eigen ding doen’ is wennen, maar ook wel heel erg leuk. We kunnen gerust de hele avond samen op de bank liggen, terwijl ik me verdiep in een boek en hij zich stort op zijn Nintendo Switch.

De afgelopen twee maanden waren al een feestje, op naar nog zoveel meer! Liefs!

Monkey Read: Traitor to the Throne van Alwyn Hamilton (Rebel of the Sands #2)

traitor to the throne
Het gaat over…

Dit gaat niet om bloed, of liefde. Dit gaat om verraad.

Amani is altijd meer buskruit dan meisje geweest. Als de ‘Blue-Eyed Bandit’ zijn haar krachten steeds sterker geworden, maar ook de opstand waar ze haar leven voor riskeert is gegroeid. Wanneer een brute ontvoering haar rechtstreeks naar het paleis van de Sultan voert, is ze gedwongen om naar haar woestijn instincten terug te keren om te overleven. Verraad, sluwheid en spionage zijn er een manier van leven, en Amani past er precies bij.

Met de spoken van haar verleden zwevend om haar heen, is het misschien nog wel Amani’s grootste probleem om haar eigen geheimen en verlangens onder controle te houden…

Ik vond het…

Een goed boek! Na het eerste boek, Rebel of the Sands, ergens vorig jaar te hebben gelezen, was ik gelijk razend enthousiast toen ik zag dat er een vervolg ging komen. Ruim een half jaar later was het dan zover, ik liep opeens deel twee tegen het lijf in de boekhandel! Eerlijk is eerlijk: ik kwam er in het begin van deel twee maar moeilijk doorheen. Het was even geleden dat ik het eerste deel had gelezen en de karakters waren behoorlijk ver weggezakt in mijn brein. Slimme zet van Alwyn: voorin staat een korte samenvatting met de belangrijkste personages en plaatsen die je weer even in je geheugen moet hebben. Lees je de boeken snel na elkaar (wat nu kan, nu ze beiden uit zijn), zul je dit probleem niet zo vlug hebben.
Het boek zit goed in elkaar, blijft boeiend en heeft verrassende plottwisten. Ik vond Amani in Rebel of the Sands al een hele fijne hoofdpersoon, maar dat is met Traitor to the Throne alleen maar versterkt. Ze is een sterke dame die niet bang is om haar pistool op je te richten, haar eigen mening te verkondigen en volledig voor zichzelf te kiezen, maar ook om zich in te zetten voor een groter doel.

Traitor to the Throne bevat (net zoals boek nummer één) een hoop actie, humor en liefde. Ik kan niet wachten tot nummer drie uit komt – dat nog wordt geschreven as we speak, dus dat duurt nog wel even – en ben heel benieuwd hoe het verhaal van Amani verder gaat. Daarna is het (voor zover bekend) gedaan met de pret, het lijkt erop dat Rebel of the Sands een trilogie gaat zijn. Het boek krijgt van mij vier-en-half aapje: als het begin iets vlotter was geweest waren het er met gemak vijf geworden.

monkey 4.5

Sokken op zondag #1


Goedemorgen! Het moet vandaag een mooie zondag gaan worden met heerlijke temperaturen, maar in Nederland is het natuurlijk altijd eventjes afwachten of het ook daadwerkelijk gaat gebeuren. De voorspellingen zijn in ieder geval al goed, daar moet het mee beginnen, right?

Dit weekend hebben we eindelijk een paar ‘rustige’ dagen. Sinds we drie weken geleden (DRIE! Waar blijft de tijd?!) in ons appartement trokken, hebben we ieder weekend echt iets moeten doen. Woonboulevard hier, woonwinkel daar, het was eigenlijk niet echt relaxed. Vorige week zondagavond spraken we dan ook af: volgend weekend geen enkele woonwinkel in. Ondanks dat het toch een beetje begon te kriebelen gisterochtend om toch even voor gordijnen te gaan kijken, hebben we onze eigenwijze ideeën kunnen weerstaan en zijn we (nog) niet geweest. High five voor ons! (Dat hebben we serieus gedaan hè: ge-high-fived omdat we niet zijn gegaan.)

Boodschappen moesten wel gebeuren uiteraard en man oh man, dat valt tegen! Al een weekmenu moeten uitstippelen, terwijl het pas zaterdag is. Dat hoeft in principe natuurlijk niet, maar we hebben ook geen zin om dagelijks naar de supermarkt te moeten. Ik dacht altijd dat ik wel redelijk crea-bea was met gerechten verzinnen, maar dat valt echt vies tegen. Daarbij komt ook nog dat we door het samenwonen elkaar nog meer gaan leren kennen. Waar het eerst allemaal dikke prima was om iets te eten waar je niet heel gek op was (want hey, je ging gezellig samen koken en dat maakte alles goed), heb je nu toch minder zin om die minder lekkere kost te gaan koken. Gelukkig maakt het samen koken nog steeds wel veel goed 😉

Ik kom er ook opeens achter dat ik best graag een planten-mama wil zijn. Bloemen en planten in huis trekken me enorm en ik probeer alle baby’s ook zo goed mogelijk te verzorgen, ook al gaat dat hier en daar niet helemaal goed. Ons plantje aan het balkon hing er wat slapjes bij, waarvan ik dacht dat het kwam door ‘te veel’ water door de regen. Na een paar dagen besloot ik toch maar eens goed te kijken en wat bleek: de potgrond was kurkdroog. Zo hard had het dus allemaal niet geregend en de bloemetjes hadden gewoon flinke dorst! Ze kijken nu alweer een stuk gelukkiger.

Oh en nog een laatste dingetje: dit is dus mijn nieuwe rubriekje. Of eerste eigenlijk. Want op zondag lekker bijkletsen vind ik fijn en sokken zijn ook leuk.

Fijne zondag!

Wat ik (tot nu toe) leerde tijdens het klussen

Iedereen waarschuwt je ervoor. ‘Het gaat langer duren dan je denkt. Je gaat nog tegenslagen krijgen. Plan niet alles van te voren, want er komen toch nog wijzigingen.’ En toch hoop je stiekem op het best case scenario en dat alles vlekkeloos verloopt. Uiteraard kwamen wij voor wat uitdagingen te staan waar we van hebben geleerd voor een volgende klusperiode. Daarnaast hebben we ook wel dingen ontdekt waar we juist makkelijker doorheen gingen dan verwacht 🙂 Lees je mee?

Verven: alles of niets
Wij dachten heel leuk: ‘ah joh, alleen het plafond hoeft geschilderd te worden, de rest is al gedaan vóór de oplevering.’ Dat is natuurlijk leuk en aardig, maar dan moet je wel netjes de randjes afplakken en er niet zomaar vanuit gaan dat het wel dezelfde kleur wit is. Uiteindelijk hebben we dus de hele woonkamer en keuken moeten witten. Eerlijk is eerlijk: achteraf zijn we wel heel blij dat we dat hebben gedaan, het voelt nu toch meer eigen. (Plus: in de slaapkamer hebben we het dus wel meteen netjes afgeplakt!)

Kleine mankementjes
Hier kwamen we al vrij snel achter: de bezichtiging is vaak veel rooskleuriger dan wanneer je de sleutel daadwerkelijk krijgt. Ineens duiken er overal kleine mankementjes op die nog gerepareerd of veranderd moeten worden. Gelukkig was er bij ons niet veel dramatisch aan de hand en waren het bijna allemaal dingetjes die we zelf konden doen. Ook kwam de aannemer van de verhuurder snel langs om wat dingen te bekijken. De kraan die los zat is inmiddels veranderd en vastgezet en de scharnieren die bijna los hingen worden binnenkort vervangen. Een leermomentje voor de volgende keer: óf beter opletten bij een bezichtiging (terwijl we voor ons gevoel al super kieskeurig waren geweest) óf de woning na de bezichtiging niet zo verheerlijken.

Meubels monteren: puzzel voor volwassenen
We dachten vrij handig te zijn. Of in ieder geval handig genoeg om meubels zelf in elkaar te zetten. Dat ging uiteindelijk ook nog vrij goed, maar jeetje wat een gepriegel. Het resultaat mag er zijn, maar wat een tijd gaat daar in zitten. Het bed is drie keer uit elkaar gehaald en de kledingkast moest nadat hij in elkaar zat nog voorover gekanteld worden omdat er een plankje onderin niet goed zat.

Klussen, klussen en nog eens klussen
Want je blijft altijd bezig. Dan ben je weer een schroefje kwijt, dan boor je per ongeluk door de muur heen (oeps!) en dan moet het bed weer uit elkaar en andersom in elkaar. Heel eerlijk: ik heb de nodige traantjes gelaten afgelopen zondag, toen we met 6 man sterk bezig waren. Jeetje zeg, wat een emotionele uitputtingsslag was dat voor mij. Ik moet me in het vervolg er écht beter op instellen dat dingen mis gaan en opnieuw moeten gebeuren, zo werkt het nou eenmaal.

Levertijd meubels: maak je niet druk!
Dit was een veelvuldig advies: ‘bestel op tijd je meubels, er zit mega veel levertijd op!’ En wij dachten maar ‘jongens, we kunnen nog geen meubels bestellen als we de afmetingen van het appartement nog niet eens weten!’ Uiteindelijk bleek: vrijdag besteld, zaterdag geleverd, hoera! Het is natuurlijk wel wat je zelf verwacht: wij zijn naar Ikea gegaan en daar zijn natuurlijk bijna alle meubels op voorraad. Aangezien wij op 2 hoog zonder lift zitten, vonden we het wel handig als we meubels zouden kopen die we ook zelf weer uit elkaar konden halen, om het ook (over een paar jaar) weer naar beneden te kunnen krijgen. Daarnaast hebben we er vrede mee dat het misschien wat mindere kwaliteit zou zijn (hoewel we thuis zelf ook al jarenlang Ikea meubels hebben en nooit klachten hebben gehad!).
Dus tipje van ons: wil je snel je meubels: Ikea is your friend. (En voor wat extra euries sjouwen ze ook alles nog naar boven, hoppa!)

Zorg dat je ergens kan bijkomen tijdens het klussen
Toen de meubels geleverd waren, besloten we meteen met z’n tweetjes de bank in elkaar te gaan zetten. Aangezien het schilderwerk gedaan was, konden er in ieder geval geen grote vlekken meer op onze gloedjenieuwe bank komen, en zouden we een plek hebben om even bij te komen. Beste idee ooit! Wat is het heerlijk om even goed te kunnen zitten met een kop koffie of thee en de plannen weer even door te spreken. En de kussentjes die we er afgelopen zondag hebben ingezet maken het ook meteen een stuk gezelliger.

IMG_5049

MAAR! Het begint eindelijk allemaal ergens op te lijken en aankomende zondag gaan we officieel over! Spannend jongens! Dan is het klussen nog lang niet voorbij en moeten er nog steeds wat dingen gedaan worden, maar dan zitten we er tenminste vast.

Heb jij nog tips voor het klussen?

Richie & Kia verlaten het nest: de eerste twee weken

IMG_4718Waar ik een paar weken geleden nog schreef dat we bijna de sleutel zouden krijgen, hebben we hem inmiddels al twee weken in bezit. Veertien dagen. Het is nog een heel gek idee dat we de brievenbus moeten controleren, dat als er wordt aangebeld het voor ons is en dat we mensen in het complex tegenkomen die daadwerkelijk onze buren zijn (of bezoek). Mijn vriend heeft de eerste Jehova getuigen al ontmoet aan de deur en de eerste rekeningen zijn al binnen. Woehoe! Maar man oh man, wat is er al veel gebeurd en toch nog zo weinig. Zo zagen onze eerste twee weken eruit.

Lees verder

De zoektocht naar een (groene) energieleverancier

Met een verhuizing komt meer kijken dan alleen dozen versjouwen en verf op de muur smeren.Verzekeringen en contracten afsluiten is niet het leukste op het ‘moeten-we-nog-naar-kijken’-lijstje, maar toch wel een van de belangrijkste. In ieder geval eentje die je niet moet vergeten. Maar met zoveel aanbieders, vergelijkingssites en aanbiedingen zag ik op den duur door de bomen het bos niet meer en was het enige wat ik nog kon denken ‘Oh help!!!’ (inclusief de uitroeptekens). Samen met mijn vriend zijn we er afgelopen zondagochtend toch eens voor gaan zitten om het te gaan regelen.

Er was in ons geval gelukkig geen sprake van overstappen en dus ook niet het afmelden (of meenemen) van een leverancier, wat het wel een stukje makkelijker maakte om te gaan zoeken. We hadden geen beperkingen wat betreft aanlevering (soms ben je aangewezen op stadsverwarming) en hadden eigenlijk maar twee ‘wensen’: mijn vriend wilde het graag zo gunstig mogelijk voor onze portemonnee hebben en ik zou graag groene energie zien. Ik vond het fijn om er rekening mee te houden dat we ook een beetje aan de wereld zouden denken, maar aangezien we ook nog een heel huishouden (met z’n tweetjes, maar toch) moeten runnen, snapte ik ook wel de wens van mijn vriend om een beetje binnen de perken te blijven. Een paar dagen ervoor was ik het artikel van Linda van Zaailingen tegengekomen, en wist ik waar ik een beetje op kon letten om mijn groene hart ook een goed gevoel te kunnen geven en toch op de centjes te kunnen letten. Ook besefte ik dat je natuurlijk nooit daadwerkelijk andere stroom of gas binnenkrijgt (zoals mijn vader het zo mooi zei: “Het is niet alsof er tientallen klepjes in de meterkast naar binnen komen en ze een andere open zetten”), maar je wel bepaalt welke leverancier jouw geld krijgt en daarmee bijdraagt aan de soort energie die geleverd wordt.

Na veel wikken en wegen op de vergelijkingssites, leek Pricewise ons de beste aanbiedingen te leveren. Echter na veel uitrekenen, blijkt dat veel pakketten uiteindelijk toch vrijwel hetzelfde kosten. De pakketten die voor ons redelijk overeenkwamen qua prijs, waren van de Nederlandse Energie Maatschappij (NLE) en Greenchoice. Bij NLE krijg je een welkomstkorting, bij Greenchoice een actietarief voor stroom en gas. Kijk dus ook altijd even verder! Wij hebben ook gekeken naar wat de prijs zou zijn na het eerste jaar (de welkomstkorting van NLE is, zoals het woord al zegt, alleen als welkom en dus maar eenmalig, het actietarief van Greenchoice is ook alleen voor het eerste jaar) en kwamen tot de conclusie dat dit allemaal nagenoeg hetzelfde zou zijn.

Een vergelijking van de groene energie was echter wel een groot verschil. Zoals Linda in het artikel al benoemde, zetten Greenpeace, Natuur & Milieu, WISE en de Consumentenbond ieder jaar op rij welke leverancier het duurzaamst is. Zo kijken ze ook naar de investeringen van een bedrijf naast de groene energie die ze leveren.

stroomleveranciers-ranking-2016
Bron

Uiteindelijk zijn we dus voor Greenchoice gegaan, aangezien deze veel beter scoort met de duurzaamheid. Zijn we tevreden? In ieder geval wel met de keuze, veel meer over de service kunnen we nog niet zeggen aangezien we pas net zijn aangesloten. Ik heb gelukkig mijn groene hartje tevreden kunnen stellen met een groene energieleverancier zonder dat we enorm veel geld moeten spenderen.

 

Richie & Kia verlaten het nest: hoe het begon

Oh jongens, dit is zo spannend: we gaan samenwonen! Allebei nog van thuiswonend, op naar een nieuwe plek. Na veel wikken en wegen waar we wilden gaan zoeken, hebben we uiteindelijk ons toekomstige stekje gevonden. En omdat er maar een beperkt aantal hersencellen zijn om alles te onthouden, schrijf ik alles gewoon op. Kunnen we later weer even terug lezen en genieten hoe alles begon, right?

Een paar maanden terug begon het vreselijk te kriebelen om te gaan samenwonen. Ieder weekend op en neer rijden is op zich prima te doen (hallo, 120 km!), maar soms is het gewoon stom. Stom om elkaar doordeweeks te missen, stom om niet even snel langs te kunnen gaan voor een knuffel en stom dat er zoveel snelweg tussen ligt (weet je wel hoe saai 120 km snelweg eruit ziet?). Stiekem begonnen we al een beetje rond te neuzen op Funda naar huurhuizen, want één ding wisten we zeker: eerst huren. Allebei willen we onze baan aanhouden, dus dat zou het probleem niet zijn met contracten, maar kopen is écht nog een stapje te ver. Straks willen we toch ergens anders gaan settelen, en dan? Of als we ineens toch groter willen gaan, wat dan? Dan moet je een heel verkoop proces in en daar hebben we net eventjes nog geen zin in.

Dus huurhuizen kijken ging het worden. Ondanks dat het aanbod redelijk was, viel het toch wel een beetje tegen. Wat zijn huizen duur! Voor sociale huurwoning komen we niet in aanmerking, dus daar hoefden we niet eens tussen te kijken. Het bleef een tijdje nog bij rustig aan rond kijken, terwijl we de familie op de hoogte stelden. Het besef kwam steeds dichterbij: we gaan dit echt doen, we gaan echt zoeken naar een plekje voor ons samen. Plots kwam het besluit van mijn vriend om toch meer in ‘mijn’ regio te gaan zoeken. Waar mijn eerste gedachte ‘no way José’ was, bleek het na alles op een rijtje toch de betere keuze te zijn. De negatieve gedachten en gevoelens ‘dat ik hem wegpluk bij zijn familie’ zijn er overigens nog steeds, maar als we ieder weekend 120 km op en neer reden om elkaar te zien, kunnen we dat nog steeds doen om zijn familie te bezoeken.

Onze Funda zoektocht werd aangepast en ineens viel ons oog op een leuk appartementje. Een beetje dromerig hadden we al wat ideetjes over de inrichting, maar beleven realistisch dat het niet het eerste beste appartement moest worden. Serieus blijven kijken, eisen blijven stellen aan de woning en vooral niet gehaast te werk gaan. Toch bleven we steeds terug kijken naar het appartement en besloten we gewoon de stoute schoenen aan te trekken: reageren voor een bezichtiging. Dit was eind januari. Begin februari stond de bezichtiging gepland. In het complex waren 3 appartementen beschikbaar, welke we tegelijk konden bezichtigen.

En toen ging het snel. Op vrijdag was de bezichtiging. Op zondag hadden we ons besluit gemaakt en op maandag hebben we officieel onze interesse geuit naar de makelaar. Diezelfde avond hebben we nog onze gegevens (identiteitsbewijzen, loonstroken) naar de makelaar gestuurd voor goedkeuring door de verhuurder, ’s woensdags kregen we officieel bericht dat het was goedgekeurd. Even een reality-check: dat was vorige week! Hallo jongens, we hebben gewoon de contracten gekregen en de sleuteloverdracht staat gepland voor 3 maart. AAAAAAH! Doei 120 km!

We zijn er zo klaar voor en zo benieuwd hoe het allemaal gaat lopen. De eerste inkopen zijn al gedaan (lekker kneuterig: handdoeken van de Hema!) en de gezamenlijke rekening is al aangevraagd. We gaan echt samenwonen!

Liefs!